Trzy lata temu wydarzyło się wiele istotnych w naszym życiu rzeczy…Otóż trzy lata temu wybraliśmy się ze studentami ZPAFu na fotograficzny plener majówkowy na Podlasie..Zakochaliśmy się w tamtejszych terenach, opuszczonych wioskach, cerkwiach, ciszy, spokoju, pięknych krajobrazach, lasach, domach pozostawionych 20 lat temu bez zamknięcia, a w których nadal można znaleźć łóżka, kalendarze z datą wyjazdu, buty… Podlasie na szczęście nie jest osławione przez turystów..na szczęście, bo właśnie dlatego jest tam tak cudownie…poznaliśmy wielu wspaniałych ludzi, zarówno młodszych jak i tych rdzennych mieszkańców, opowiadających nam historie ludzi, którzy opuścili poszczególne domy zamykając je jedynie na małe kłódki… Wtedy obiecaliśmy sobie, że wrócimy na Podlasie…jeszcze tego nie zrobiliśmy..ale na pewno zrobimy! Będąc na tamtych terenach odwiedziliśmy górę Grabarkę, którą również nazywają górą krzyży, gdzie wykonaliśmy chyba najwięcej zdjęć z całego pobytu, zachwyceni ilością i różnorodnością krzyży..różańców..tablic..
Na stronie dotyczącej góry możemy przeczytać:
“KRZYŻE WOTYWNE
Święta Góra Grabarka nazywana jest także Górą Krzyży – nazwa ta wywodzi się od krzyży ofiarnych z epitafiami pisanymi cyrylicą otaczającymi cerkiew Przemienienia Pańskiego. Krzyże stojące wokół niewielkiej, drewnianej cerkwi stały się symbolem Świętej Góry. To prawdziwy las krzyży, pośród których można jedynie przejść wąziutkimi ścieżkami.
Dziś na wzgórzu wznosi się około 10 tysięcy krzyży — drewnianych, metalowych, kamiennych, małych i wielkich.
Zostały przyniesione lub przywiezione w pielgrzymkach lub przez pojedyncze osoby czy rodziny. Zostawiają je pielgrzymi razem ze swoimi intencjami i modlitwami o zbawienie, przepraszając za popełnione zło, dziękując za otrzymane wstawiennictwo, prosząc o uzdrowienie, duchową odnowę, wyzwolenie z nałogu, o nawrócenie i wiarę dla najbliższych, o zmiłowanie nad tymi co odeszli. Niektóre są wypełnieniem złożonych Bogu przyrzeczeń lub pamiątką po ważnych wydarzeniach, a także dziękczynieniem za okazaną łaskę. Zostały ustawione w imieniu parafii, stowarzyszeń i ruchów, przez przedstawicieli różnych zawodów i instytucji. Za każdym z krzyży, i małym i dużym, kryje się żarliwa modlitwa. Monasterska kronika mieści spisane na swoich kartach wiele ludzkich dramatów i tyleż samo radości, dziękczynienia Bogu za cud doznanej łaski, tych którzy przybywali tu i przybywają, wierząc w przemieniającą moc Pana.
Krzyże tradycyjnie przynoszone są przez wiernych od setek lat. Pątnicy stawiają je obok sanktuarium przez cały rok, jednak najwięcej krzyży przybywa w przeddzień Święta Przemienienia Pańskiego. Co roku w przeddzień tegoż Święta przybywają na Górę Grabarkę prawosławne pielgrzymki z całego kraju – głównie jednak z wschodniego pogranicza Polski.
Wielu spośród pielgrzymów niesie ze sobą drewniane krzyże – większe, mniejsze i całkiem malutkie. Widnieją na nich wypisane w językach słowiańskich prośby lub dziękczynienia. Niektóre z krzyży są przystrojone polnymi kwiatami. Razem z krzyżami pielgrzymi niosą swoje codzienne trudy, cierpienia, błagania, które przedstawiają Bogu w dniu święta Spasa Zbawiciela.
Z roku na rok gęstnieje las krzyży otaczających cerkiew, jak i gęstnieje las zostawianych razem z nimi pątniczych modlitw.
Przybądź więc i Ty ze swym krzyżem…”
My również zostawiliśmy na górze swój krzyż…może jak wrócimy tam za jakiś czas odnajdziemy go..kto wie..a może już jest zastawiony setką innych krzyży…
Ze względu, że na wyprawę zabraliśmy ze sobą jedynie aparaty analogowe, aby nie popadać w rutynę cyfrową…mieliśmy trochę kłopotów z późniejszym ich wywołaniem…. Dzień po powrocie z majówki okazało się, że będziemy mieć dzidziusia…co już zadecydowało, że mogę zapomnieć o staniu godzinami w ciemni fotograficznej…nad czym baaardzo ubolewałam :( Do tego remont w domu, pozbycie się przeciekających koreksów itp itd…
Dziś…po równo trzech latach…mamy w rękach materiał, którego tak bardzo byliśmy ciekawi…oto on:
